Księga Gości

Wioletta kumaszmnie@gmail.com
Gdańsk 2014-10-08 12:16:35
Z wielkim zainteresowaniem śledzę twoje wpisy na blogu. Życzę ci, abyś nigdy się nie poddawał, bez względu na to jakie los rzuca ci kłody... Pozdrawiam i zapraszam również na mój blog http://www.pupilowy.pl/.

Tomek
Warszawa 2014-08-14 20:30:06
Życzę szczęścia i wytrwałości. Życie generalnie nie jest łatwe, ale to co Ciebie spotkało jest bardzo przykre. Powodzenia Ziomuś i mam nadzieję, że kiedyś staniesz na własnych nogach. Elo.

arek z37kutofino@interia.pl
pod Warszawą 2014-07-14 22:24:47
Witaj. Z ciekawością i podziwem dla Ciebie przeczytałem zawarte na tej stronce informacje. Podziwiam w Tobie wolę życia, nadzieję którą masz i logiczne, racjonalne myślenie, które w tej sytuacji jest bardzo trudne. Pozdrawiam i życzę spełnienia marzeń

Agnieszka agugu63@wp.pl
2014-05-24 10:25:35
Mieszkam w małym mieście Trafiłam na stonkę dzięki mojej pani doktor , która wyczytała o leczeniu rdzenia impulsami elektrycznymi ALE JAK SIE TAM DOSTAC w wieku 20 lat syn skoczył do wody c4 ,c5, c6 , czyli tetrus ,,, początki były straszne ja martwiłam sie o nogi a lekarze walczyli o ręce przy tym kłopoty z oddychaniem sam chory nie wiedział co go czeka .Dziś wiem ze przy takim schorzeniu ręce sa podstawą by żyć.. w czerwcu minie 16 lat od wypadku ale co dalej jak mnie zabraknie zgodziła bym sie na leczenie testowe..

Jerzy jerzy.akimow@gmail.com
Łask 2014-05-11 22:41:07
Jestem ojcem syna który w niewyjaśniony dla mnie sposób przygotowując się do wyścigu rowerowego wpadł pełną prędkością na niewłaściwie zaparkowany samochód ciężarowy. Nie wiem do końca dlaczego go nie zauważył myślę że pedałował mocno ze spuszczoną głową aby mieć jak najlepszy czas. 30 metrów przed miejscem wypadku zaczęło się asfaltowe pobocze oddzielone linią ciągłą i właśnie tam zaparkował ten samochód. Syn leży w szpitalu im.Kopernika w Łodzi. ma zerwany lub zgnieciony rdzeń kręgowy. Ma tetraplegię. Leży trzeci tydzień i walczy o życie. Oddycha za niego respirator ,również ma bardzo wysoką temperaturę i jest chłodzony specjalną maszyną.Jest całkowicie przytomny, ale nie może mówić bo ma rurkę w szyi . Jest załamany my też co robić? Jak mu pomóc?

Artur buczek.artur@interia.pl
rzeszów 2014-04-14 22:39:29
Witam Wszystkich bardzo ciepło w ten wiosenny choć bardzo zimny, deszczowy wieczór. Na początku wielki gratulacje i wielkie dziękuje Zbyszek za ta stronę . Trafiłem dziś na nią przez przypadek, gdyż szukam osób z taką jak Twoja Zbyszku historią życia. Jestem studentem 4 roku , Zdrowia Publicznego i obecnie piszę prace licencjacką na temat: Wpływ uprawiana sportu na jakość życia osób niepełnosprawnych. Opinie zawodników drużyny rugby na wózkach i osób niepełnosprawnych nie uprawiających sportu. I w związku z tym mam prośbę o wypełnienie ankiety , za co z góry bardzo serdecznie dziękuje Wszystkim za udział i pomoc . Pozdrawiam. To bezpośredni link: http://www.interankiety.pl/interankieta/3898c4feee9b20247a09590be57ca9df.xml

lech leon239@op.pl
toruń 2014-01-09 08:46:03
jestem po skoku i jestem ciekawy czy doczekam sie kiedys takiej operacji.jakby ktos wiedzial gdzie dokladnie robia taka operacje i jak to mozna latwic,gdzie pisac ,do kogo i co pisac zeby sie zakwalfikowac.pozdrawiam

Dorota
Brulin 2013-12-15 18:44:11
Witam! Ja jestem błędem lekarskim. Bolał mnie ledzwiowy kregosłup, pojechałam do lekarza-skierowali na oddział, badania i diagnoza-operacja na CITO. Niestety po operacji okazało się że dostałam niedowładu. Od 4 lat poruszam sie na wózku, wielką pomoc dostałam na obozie FAR-u, zobaczyłam że na wózku też da sie żyć.

kamil piorekodb99@wp.pl
ilawa 2013-09-28 18:46:51
witam spoko stronka tez jetem tetra i smigam po stronach czytajac jakie losy mnie czekaja..........

Ewa zahra5326@gmail.com
Kraków 2013-01-14 04:08:48
Dziękuję Ci za ten blog. Daje ogromny zastrzyk realizmu. Mój mąż z teściem mieli wypadek ponad miesiąc temu. Mąż (cudem) wyszedł z tego, wygląda na to, że wszystko jest w porządku. Ale jego ojciec, niestety. Głupio tak powiedzieć, całe szczęście, że nie na odwrót. Teść miał 3 operacje, wszczepili mu jakiś implant zamiast pogruchotanego kręgu C5, jest podłączony do respiratora, walczy ze szpitalnym zapaleniem płuc. Ma 72 lata, dziwię się, że w ogóle przetrwał te wielogodzinne operacje. Mój mąż wierzy, że on wyzdrowieje, chce go wieźć do Niemiec... A ja nie wiem, jaka jest moja rola: czy podtrzymywać tę nadzieję, czy przygotowywać go na myśl, że poprawy nie będzie, że to już tak do końca. Czy modlić się, żeby teść żył, czy żeby odszedł w spokoju. Twój blog pokazuje, że jest jakaś inna nadzieja, nie w sensie cudu, wyzdrowienia.

Czesia ania186@vp.pl
okolice Krakowa 2013-01-09 13:10:12
Witaj. Trafiłam tutaj przypadkiem szukając informacji o tej chorobie. Mój przyjaciel jest w tej samej sytuacji, po wypadku motocyklowym. Martwię sie o niego. Podziwiam ludzi którzy pomimo bólu potrafią sie uśmiechać. Człowiek zdrowy nie docenia tego co posiada... Życzę wytrwałości i pozytywnego myślenia.

BARTŁOMIEJ kobrawerde12@wp.pl
witnica 2012-12-21 20:43:27
wesołych świąt i wszystkiego najlepszego na nowy rok 2013 dużo pozytywu i optymizmu Mistrzu jak będziesz chciał to napisz .to popiszemy

Marian Ostrzęda marost1950@gmail.com
Legnica 2012-12-04 14:40:42
Strona bardzo ciekawa myślę, że dająca wiele do myślenia . Słyszałem również wiele bardzo pozytywnych opinii na temat autora tych tekstów. Życzę dalszej wytrwałości i dużo, dużo optymizmu.

Mariola
Lądek Zdrój 2012-10-05 17:17:14
Witam! Weszłam przypadkiem na Twoją stronę. Szukałam informacji o regeneracji nerwów. Jestem Twoją rówieśnicą (ur. 72r.). Mam 14 letnią córkę z rozszczepem kręgosłupa. Rok temu przeszła bardzo skomplikowaną operację kręgosłupa, wszczepiono jej tytanowy pręt stabilizujący kręgosłup. Tyle lat żyjemy wokół niepełnosprawności, a mimo to czytając Twoje marzenia, rady itp. zakręciły mi się łzy w oczach. Nasza córka jest wspaniałą osobą, jest bardzo pogodna. Od urodzenia traktujemy ją jako pełnosprawne dziecko, a co tam - tylko wózek. Dużo ćwiczy, ma bardzo silne ręce więc radzi sobie nieźle. Dążymy aby była całkowicie samodzielna. Powiem Ci, że trzyma nas ciągle nadzieja, że medycyna coś wymyśli - tak szybko idzie do przodu. Przez to mamy właśnie zapał do ciągłej pracy i walki. I Ty też musisz wierzyć, że nadejdzie ten dzień... Pisz o wszelkich nowinkach. Teraz będę śledziła Twoją stronę. A tak na marginesie doceniłam jak to cudownie jest, kiedy moje dziecko może się samo umyć na siedząco. Przez długi okres czasu myłam ją na łóżku (rana pooperacyjna bardzo długo się nie goiła). Po przeczytaniu Twoich nowinek medycznych dostałam dobry zastrzyk do dalszego działania. Pozdrawiam Mariola z Lądka Zdroju

Katarzyna kjasiczak@wp.pl
Komorniki k. Poznania 2012-09-11 14:36:33
Witaj, Na Twoją stronę trafiłam przypadkiem. Nie mam w rodzinie nikogo po urazie kręgosłupa, mimo to przeczytałam wszystko od deski do deski, aż łezka mi się zakręciła. Dajesz innym do myślenia i zmuszasz do refleksji nad tym co w życiu jest naprawdę ważne...Jestem pełna podziwu dla Ciebie i trzymam gorąco kciuki by choć część z Twoich marzeń się spełniła. Gorące pozdrowienia Kasia.

tetra-mazur brakswiadomosci@wp.pl
Olsztyn 2012-08-20 08:42:09
Cześć wszystkim super stronka tylko jak dla mnie opis trochę zbyt pesymistyczny :P ja akurat mam wielu znajomych pracuje i mam dziewczynę. Dużo pomogła mi Fundacja Aktywnej Rehabilitacji. To na obozie zobaczyłem, że po wypadku można normalnie żyć i cieszyć się życiem, a to głównie dzięki temu że kadrą na obozie są również wózkowicze. Swoim przykładem pokazują, że można na wózku pracować założyć rodzinę i być normalnym członkiem społeczeństwa. do Krzyśka polecam twojemu siostrzeńcowi kontakt z FAR. Pozdrawiam i trzymam kciuki za Ciebie i Twoja strone

Krzysiek kjaszczolt@interia.pl
Warszawa 2012-07-31 02:12:21
Podobny do Twojego wypadek zdarzył się właśnie mojemu siostrzeńcowi. Wszyscy jesteśmy przerażeni. Dla tzw. normalnego człowieka to jak spojrzenie w otchłań, której istnienia w ogóle nie podejrzewał. Co teraz będzie? Jakiś czarny tunel bez okien i drzwi. Lata czasu na myślenie, że mogło być inaczej. Twój blog jest jak głos z drugiej strony. Nadzieja, że może jednak są jakieś okna, że można tak żyć i mieć swoje małe radości. Napisz proszę więcej. Im bardziej praktycznie, tym lepiej. Co było po tygodniu, miesiącu, roku? Jak sobie radziłeś ze strachem, brakiem nadziei, koniecznością zmiany sposobu myślenia o sobie i swojej przyszłości. Jak sobie radzili Twoi bliscy? Co Ci pomagało?, itp, itd. Wielu ludzi potrzebuje przewodnika i potrzebuje nadziei. Nie jakichś fałszywych "cudów na kiju", ale tych małych dobrych rzeczy, które dowodzą, że tam też jest słońce. Ściskam Cię z całego serca i zapewniam, że nasza wartość nie zależy od liczby zdrowych członków. Możesz być bardziej człowiekiem od tych, którzy je mają. Przeżyć więcej od tych, którzy jeżdżą na wrotkach, rowerach i deskach surfingowych. Trzymaj się i rób swoje, bo to jest ważne i potrzebne.

ola ola.es06@gmail.com
Aleksandrów Łódzki 2012-07-26 00:19:01
hellou ;) właśnie trafiłam na Twoją stronę w poszukiwaniu jakiegoś forum dla połamańców i widzę, że 2 dni temu obchodziłeś urodziny, życzę zatem wszystkiego najlepszego - spóźnione ale szczere :D interesującego mnie forum nie znalazłam, natomiast jestem pełna podziwu dla Twojej pracy :)

Magda mdebicka1@wp.pl
Rudziczka 2012-07-12 13:00:57
Witaj, mój kolega niedawno uległ takiemu wypadkowi wskutek czego również ma czterokończynowy paraliż. Zaczęła się rehabilitacja i jego rece pomału zaczynąją wracać do" sprawności" . Ja wierzę że mu się uda. Dzięki za ten staranny opis Twojego zycia, za rady, które napewno wielu ludziom się przydadzą. Powodzenia , pozdrawiam Magda

Wojtek parek.mol@gmail.com
Bielsko-Biała 2012-06-11 10:17:18
witaj, nawet nie wiesz, jaki jestem wdzięczny właśnie Tobie właśnie za opis tego, co było i jest Twoim udziałem - nawet nie zdajesz sobie sprawy, jaką robisz SUPER rzecz - mam 11-letniego syna, Mikołaja, zawzięty pływak - klub pływacki, treningi, zawody ... po prostu pasja życia. W ostatni piątek - spiesząc się do wody - skoczył z brzegu basenu na główkę do basenu o ...80 cm głębokości ... trener (bardzo doświadczony ratownik WOPR) omal nie dostał zawału serca ... nic się nie stało. Na moją prośbę Mikołaj został zawieszony w klubie do końca czerwca, nie, nie dlatego, że szlag mnie trafił, ale dlatego, żeby miał czas przeczytać informacje zamieszczone tutaj przez Ciebie, żeby wiedział - co tyczy się wszystkich zwłaszcza młodych ludzi - że TO SIĘ MOŻE ZDARZYĆ każdemu. Bardzo dziękuję za tą stronę, Twoje słowa, Twoją OGROMNĄ pracę, jaką w to wkładasz, szacun.